نهصد و پنجاه و هشت

امروز یا حداقل الان حالم خوبه، با یه لیوان قهوه وانیلی لمیدم رو کاناپه و جز صدای تق تق تایپم هیچ صدایی نیست . یه باریکه نور از اشپزخونه تا دم دمای کاناپه خودشو کشونده و از پنجره ی هال چراغای ساختمونای شهر اون دور رورا سوسو میزنن . خوبیش اینه که حال خوبم، یا شاید بهترم، هیچ دلیلی نداره. و همین دلیل نداشتن بی نقصش میکنه. ینی من همون ادم دیروزم. تو همون شرایط دیروز ...ولی حالم بهتره، شاید یعنی ظرف قلبم بزرگتر شده و تونسته دیواره های سرخ و پرخون و تپندشو ازین ...